Nowy budynek stanowi wyróżniający się punkt orientacyjny a jednocześnie jego obecność w otoczeniu jest dyskretna. Jest mocno osadzony w ziemi i otaczającym krajobrazie a mimo to sprawia wrażenie lekkości. Z racji swego położenia przy wjeździe do miasteczka, tuż przy głównej drodze, budynek nawiązuje także do pobliskich niewielkich budynków reprezentuje je jako zbiorowość.

Redukcję bryły uzyskano wykorzystując topografię otoczenia przez wcinając budynek w pochyły teren. W tych warunkach oświetlenie dziennym światłem niższych poziomów mogło wydawać się wyzwaniem, ale projekt wykorzystuje to jako sposobność do naświetlenia dachowego głównego ciągu komunikacyjnego i stworzenia spektakularnie wysokich sufitów. Dla pomieszczeń wciętych w stok poniżej poziomu gruntu zastosowano studnie doświetlające wprowadzające intymne zewnętrzne przestrzenie.

Cała zewnętrzna bryła budynku, z wyjątkiem przeszkleń, jest pokryta miedzią dającą naturalny odcień koloru ziemi i ożywioną powierzchnię, która harmonizuje ze starymi wiejskimi domami i sosnowymi lasami. Budynek staje się ponadczasową, organiczną i integralną częścią swojego środowiska. 

Artykuł na temat tego budynku został opublikowany w numerze 30/2011 czasopisma Copper Architecture Forum.