Dwukondygnacyjny obiekt ustawiono na osi wyjścia z głównego przejścia pieszego pod torami i peronami dworca. Komunikacyjny i tranzytowy charakter obiektu został dodatkowo podkreślony przez formę i detal architektoniczny. Kapsuła pawilonu, w parterze podcięta szklanym ażurem, zawisła niczym wagon nowoczesnej kolei, przeciągnięty na linię zielonego dachu-tarasu,spinającego wyjście z tunelu pod torowiskiem z przystankami tramwajowymi i dworcem autobusowym po południowej stronie ulicy Suchej. Nocny dworzec ma trzy poziomy. Na poziomie podziemnym (poniżej poziomu ulicy) mieści się zaplecze techniczne i toalety, w tym te przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Poziom zero to hall, w którym mieszczą się  kasy biletowe i wielka elektroniczna tablica z rozkładem jazdy pociągów Najciekawiej wygląda piętro budynku, czyli nadziemna budowla od ul. Suchej (nad chodnikiem), w której znajduje się poczekalnia działająca także w nocy oraz punkt usługowy. Cały pawilon objęto nowoczesnym monitoringiem i jest klimatyzowany. Poszczególne poziomy pawilonu połączone są windami i schodami. Na dachu budynku zamontowano kolektory słoneczne, które służą do ogrzewania wody w budynku.

Fasadę budynku pokryto miedzianą blachą wstępnie oksydowaną (Nordic Brown Light™) w kolorze jasno brązowym. Poziome arkusze blachy połączono za pomocą rąbka stojącego. Jasno brązowy kolor elewacji pawilonu zlewa się         z kolejową infrastrukturą peronów, historycznymi budynkami dworca oraz otaczającą zielenią. Podróżujący ma wrażenie, że budynek stoi tu od lat i jest integralną częścią wcześniej powstałego kompleksu Dworca Głównego.

Dworzec Wrocław
Główny powstał w latach 1855-1857 w związku z budową linii kolejowej łączącej Wrocław z Poznaniem.         Wzniesiono go w stylu neogotyckim, według projektu Wilhelma Grapowa. Dworzec był kilkakrotnie przebudowywany   z uwagi na dynamiczny rozwój miasta. Wzniesiono wówczas nową halę peronową, nową halę obsługi podróżnych    oraz kilka okazałych budynków pomocniczych, zachowując jednak w niemal niezmienionym kształcie imponującą fasadę gmachu. Uszkodzony podczas oblężenia w 1945 roku budynek zaczął ponownie funkcjonować już 20 czerwca, ale usuwanie zniszczeń trwało do 1949 roku. Szerzej zakrojone remonty przeprowadzono w latach 60-tych i 90-tych  XX wieku.  W kwietniu 2010 roku rozpoczęto realizację kompleksowej modernizacji dworca, mającej dostosować go  do współczesnych oczekiwań, a jednocześnie przywrócić blask jednej z najbardziej charakterystycznych budowli Wrocławia.